Adolf Bniński

Adolf Rafał Jan Bniński, ps. „Białoń”, urodził się 21 sierpnia 1884 roku w Kosowie. Był ziemianinem i działaczem rolniczym w Wielkopolsce. Studiował rolnictwo na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz na uczelniach w Monachium i Halle. W latach 1919-1920 był starostą powiatu średzkiego, co wiązało go ze Środą Wielkopolską. Następnie, w latach 1923-1928, pełnił funkcję wojewody poznańskiego. Był też prezesem Wielkopolskiej Izby Rolniczej, współzałożycielem Stronnictwa Zachowawczego i senatorem IV kadencji.

Po wybuchu okupacji niemieckiej został wywłaszczony i przeniósł się do Poznania, gdzie zaangażował się w konspirację. W 1940 roku został Głównym Delegatem Rządu RP na ziemie wcielone do III Rzeszy. Współtworzył Okręgową Delegaturę Rządu RP na Pomorzu. Aresztowany przez Niemców w lipcu 1941 roku, był więziony w Forcie VII w Poznaniu i torturowany. Zginął w lipcu 1942 roku w okolicach Stęszewa. Pośmiertnie, w 1995 roku, otrzymał Order Orła Białego.

Na podstawie artykułu „Adolf Rafał Bniński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.